juni 2017

Vakantie  vroeger

Vroeger zond  de ANWB uit via de wereldomroep: je kunt het  je niet meer voorstellen maar het ging als volgt:  Als je op een camping in het buitenland stond, waar ook andere Nederlanders waren,  dan ging je daar bij in de buurt staan.  Je wist dat iedere landgenoot  elke ochtend  naar de alarmberichten van de ANWB luisterde: "familie de Bruin, op reis met een rode opel-kadet, kamperend in een  blauwe bungalowtent met franjes , reizend  in de richting van de Franse Riviera,  wordt verzocht contact op te nemen met .." En reken maar dat de familie de Bruin tot vervelens toe door alle Hollanders attent werd gemakt op dit bericht.


Ik weet niet of men nu contact op moest nemen met de ANWB of met het thuisfront , maar het was in ieder geval heel spannend. Er waren natuurlijk nog geen mobiele telefoons, er was geen internet en als je naar huis moest bellen (1x per week) zorgde je dat je genoeg munten had als je naar de telefooncel  ging. Of je belde in een cel op het postkantoor. Het  gaf altijd stress: je wist nooit wat je te horen kreeg.
Ook toen gingen wij al lang op vakantie in een oude bus, een Opel Blitz ,  en we lieten dan de post  "Poste Restante" opsturen naar bijvoorbeeld Cap Ferret. Of naar een camping waarvan we dachten dat we er wel zouden komen.  Mijn ouders schreven dan een brief, met daarin onder enige dwang ook een paar zinnen van mijn zusje en broertje die nog thuis woonden.

Bij calamiteiten was je niet of nauwelijks te bereiken,  maar het was wel zo rustig dat je niet wist wat er allemaal mis was thuis.  Ik weet dat mijn moeder,  in het wekelijkse telefoongesprek,  vertelde dat onze twee poezen al het behang van de muur hadden gekrabd. (vlak voor de vakantie hadden we opnieuw behangen) Degene die op ons huis paste en die we via via  hadden gevonden (net gescheiden en erg ongelukkig)  was opeens verliefd geworden en had zijn biezen gepakt om bij zijn nieuwe geliefde te gaan wonen. Gelukkig had hij wel mijn familie gewaarschuwd zodat die de katten konden verzorgen. Ik belde  eigenlijk naar mijn moeder om te vertellen dat we nog twee weken langer wilden wegblijven,  maar dat durfde ik toen niet meer te zeggen.

Niet dat we veel geld hadden, we studeerden nog. Pinnen kon niet maar we hadden betaalkaarten die je kon verzilveren, ook al had je geen rode cent op je rekening staan.
Tegenwoordig is iedereen bijna 24 uur per dag bereikbaar. Als hij of zij dat wil natuurlijk. Al een paar jaar vind je op (natuur-)campings in Frankrijk een bordje  of  je na vijven niet meer wilt internetten etc  op het terras. Het is ongezellig als je lekker met een glaasje in het zonnetje zit en je kunt met niemand praten omdat iedereen met z'n telefoon bezig is.  

Ik las ergens dat je, door steeds op je telefoon  te kijken hoe laat het is, ook steeds in de verleiding komt om te kijken of er een berichtje is. Je zou beter op je horloge kunnen kijken. En dat klopt! Nadat ik 2 jaar geleden gestopt was met werken heb ik onmiddellijk mijn horloge af gedaan. Nu doe ik hem sinds een paar dagen toch weer om als ik een afspraak of vergadering heb. Handig!  Had ik ook zelf kunnen bedenken natuurlijk. Maar of ik het aandurf mijn telefoon straks op vakantie uit te zetten? Ik denk het niet.
Ik wens u een heerlijke ontspannen vakantie: uit of thuis, met zon en weinig last van de afsluiting van het dorp.


Uw Leentjebuur
Deze column geeft niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Dorpsraad weer

Stichting Dorpsraad Driemond

De Stichting Dorpsraad Driemond komt al meer dan 40 jaar op voor de belangen van de Driemonders.
Meer weten? Ga dan snel naar de pagina's van de Dorpsraad!