maart 2017

Iedere dag een gebakje bij de koffie

Sinds wanneer woont u in Driemond?
Een leven in vogelvlucht:
Josefien van der Pek was 10 jaar toen in Nederland de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Ze woonden in Den Haag. Tijdens de hongerwinter stuurden haar ouders hun dochter en zoon naar Friesland. Waarschijnlijk komt haar zoet begeerte daar vandaan. "Ik eet liever een stuk taart dan een boterham." Josefien en haar man Piet namen iedere dag een gebakje bij de koffie. 58 jaar waren ze getrouwd. Ze leerden elkaar kennen op de werkvloer van het Nederlands Beheers instituut in Den Haag. Ook haar schoonvader werkte daar en was de enige die niet werd ontslagen, toen het Instituut verhuisde naar Amsterdam.Jozefien vd Pek

Via een woningruil kwamen ze terecht in Driemond. Net getrouwd trok ze in bij haar haar schoonouders in de Bletzstraat. Zij woonden boven en hun ouders beneden, maar bij het avondeten zaten ze samen aan tafel. Vervolgens werkte Josefien van der Pek 40 jaren bij Garage Kos in Weesp, als enige vrouw tussen de monteurs en pompbedienden. Haar man werkte als beveiliger bij de PTT in Amsterdam. Met al die verschillende mensen om zich heen hadden ze elkaar iedere dag veel te vertellen.

Terugkijkend op haar leven was het een eenvoudig, maar tevreden bestaan. Moeilijk werd het pas toen haar man aan het eind van zijn leven ziek werd. Zijn geheugen liet hem steeds vaker in de steek. Er ontstonden gevaarlijke situaties. Ze wist niet dat het Alzheimer was, ze viel kilo's af en durfde 's nachts niet te slapen. De buurvrouw greep in en haar man werd verplaatst naar Hogewey in Weesp, huis voor mensen met dementie. Daar kalmeerde hij en waande zich in een goed hotel. Zijn vrouw bezocht hem iedere dag en werkte er na zijn overlijden als vrijwilliger. "Daar leerde ik over dementie en hoe je met dementerenden omgaat. Je moet ze gewoon gelijk geven", zegt ze.

Voor wie staat u klaar en wie staat er voor u klaar?
Het contact met de buren is heel goed. Drie gezinnen wonen ze al vele tientallen jaren naast elkaar.
"Nu ik alleen ben is een hele ontbijtkoek me te veel. Dan breng ik er wat van naar de buren en op hun beurt brengen ze mij weer een stuk bloemkool of zelfs een gekookte maaltijd."

Josefien bereidt haar maaltijd zelf, maar eet toch liever wat een ander gekookt heeft. " Zo lekker krijg ik het nooit zelf". Eens in de week gaat ze samen met een mevrouw uit het dorp naar Resto van Harte, een buurt restaurant waar door vrijwilligers wordt gekookt. Ze worden met een busje gehaald en weer thuis gebracht, het is er altijd gezellig en de kosten zijn laag. Zeer geschikt voor alleenstaande ouderen. In het busje is nog plaats. Wilt u ook mee? Dat kan.

Toch heeft mevrouw van der Pek besloten te gaan verhuizen naar Weesp. Het kost te veel moeite om haar huis en tuin nog fatsoenlijk bij te houden en wil gaan wonen in een appartement met winkels om zich heen. Bovendien wonen er veel kennissen die, nu ze oud zijn, de brug naar Driemond te hoog vinden en niet meer op visite komen.
Tegen de verhuizing ziet ze niet op, omdat ze weet dat haar buren klaar zullen staan om te helpen. Wel ziet ze op tegen het afscheid nemen van de vele huisraad, spulletjes die haar man nog heeft gemaakt. Het zijn 65 jaar herinneringen aan haar fijne leven in de Bletzstraat.

Wat is uw favoriete plek in Driemond?
Dat is MatchZO, het sport en activiteitencentrum aan de Stammerlandweg. Ze komt loopt er regelmatig naar toe met haar oppashondje en sinds kort ook met rollator. Om boeken te ruilen in de bibliotheek en met Driemonders te praten aan de leestafel. Toch is het niet het gebouw, maar nog meer de locatie die haar lokt. Zij en haar man Piet liepen dagelijks een ommetje. "Daar waar nu MatchZO is, daar liepen we iedere dag. Langs het kanaal door het Diemerbos en via daar weer terug.

Stichting Dorpsraad Driemond

De Stichting Dorpsraad Driemond komt al meer dan 40 jaar op voor de belangen van de Driemonders.
Meer weten? Ga dan snel naar de pagina's van de Dorpsraad!